Wow… ik kan niet geloven dat het al zó lang geleden is dat ik mijn laatste blog schreef. Het lijkt alsof dat pas gisteren was, en nu zijn we ineens al in 2026 aangekomen. Hoog tijd dus voor een update, want er is weer genoeg gebeurd onderweg.

In mijn vorige blog was ik nog in Normandië. Daarna zette ik koers naar Bretagne, naar Le Mont Saint-Michel. Een plek die al jaren op mijn lijstje stond en waar ik nu eindelijk zelf mocht rondlopen.

Op de ochtend van 5 december nam ik afscheid van mijn oppashuis en reed ik naar mijn dochter in Papendrecht. Daar heb ik heerlijke quality time gehad met mijn kleindochter. Op 6 december werd Tess alweer 1 jaar. Die vroege ochtend bracht ik gezellig met haar door terwijl haar ouders druk waren met de voorbereidingen voor het feest.Voordat de drukte binnenviel, ben ik vertrokken richting West-Frankrijk: Le Champ-Saint-Père, waar ik kerst en oud & nieuw in een oppashuis ga doorbrengen.

Eind oktober vertrok ik richting Johannesburg, waarschijnlijk met een flinke bronchitis. Waarschijnlijk, omdat ik er bewust niet mee naar de dokter ben gegaan. Je kent dat wel: straks zegt zo’n dokter dat je niet mag vliegen en daar had ik écht geen zin in. Dus hup, gewoon gaan!

Het soloweekend voor camperaars zit erop – en wat voor één! De Brakkenhof, zo heet deze camperplaats. Wat een fijne verrassing: ruime plekken op gras, een visvijver, netjes sanitair en zelfs een binnenruimte waar je koffie of thee kunt zetten. En krijg je het koud? Hup, kacheltje aan!

Het is ondertussen al half oktober, en dat betekent dat de eerste drie maanden van mijn camperleven er alweer op zitten. Wat vliegt de tijd! En eerlijk: ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Gelukkig maar, want ik kan toch nergens anders heen 😉