Over fietsen, vriendschap en veranderende routes

Duizend kilometer onderweg

Na verschillende stops en ongeveer duizend kilometer ben ik nu aangekomen bij de rots van Gibraltar. Een bijzonder punt op de kaart, letterlijk en figuurlijk. Het voelt als een plek waar veel lijnen samenkomen: de kilometers achter me, de plannen die zich steeds opnieuw vormen en de reis die nog voor me ligt.

Valencia: dwalen en fietsen

Onderweg maakte ik een stop in Valencia. Ik bezocht daar de prachtige oude stad, met haar smalle straatjes en pleinen waar het leven zich in een rustig tempo lijkt af te spelen. Wat Valencia voor mij vooral fijn maakte, was het fietsen. Het ging gemakkelijk, ontspannen, zonder steeds op te hoeven letten. Gewoon rijden, kijken en opnemen wat er om me heen gebeurde.

Cabo de Gata: natuur en ruimte

De volgende stop was Cabo de Gata. Wat was het daar mooi. Een landschap dat meteen indruk maakt door zijn openheid en rust. Ik zag flamingo’s midden in de natuur — zo’n moment waarop je even afstapt en alleen maar kijkt. Ik fietste er heerlijk langs de zee, met de wind en het geluid van het water steeds in de buurt.

Vanuit daar deed ik ook Almería aan. Een dag waarin ik kilometers lang over de boulevard fietste, tot midden in de oude stad. De overgang van open zee naar stedelijke drukte ging bijna ongemerkt. Ook dit was weer een hele mooie stop in mijn reis.

Malaga: een ontmoeting die alles kleurt

En toen was Malaga aan de beurt. Deze stop had iets extra’s, omdat mijn vriendin daar ook was. Ze had een reisje geboekt en dat bleek precies in mijn reisschema te passen.

Ik had eerst al een dag alleen doorgebracht bij mijn camperplaats en genoten van de zee. De dag daarna kwam Marrit me ophalen, samen met haar dochter. En ja, toen moest ik wel een traantje laten. Sommige momenten raken gewoon, zonder dat je daar veel woorden voor nodig hebt.

Alleen reizen en toch missen

Deze reis heeft me al zoveel gebracht. Ik heb zoveel geleerd, zoveel gezien en zoveel gedaan. En hoewel ik het helemaal prima vind om alleen te reizen en me nooit eenzaam voel, blijft het soms jammer dat ik al die mooie plekken niet echt met iemand kan delen.

Ik schrijf erover, maak foto’s, stuur berichten, bel en videobel om te vertellen wat ik heb gedaan of gezien. Maar iets samen meemaken, op hetzelfde moment, op dezelfde plek, blijft anders. Dat besef kwam deze dag extra duidelijk binnen.

Samen door de stad

Deze dag was bijzonder omdat ik hem met mijn beste vriendin en haar dochter kon delen. Samen liepen we door de oude stad van Malaga. We bekeken de kathedraal, de oude vesting, dwaalden door smalle straatjes en kwamen terecht in een parkje vol vogels. Het was zo’n dag waarop alles rustig in elkaar overloopt en niets hoeft.

Na afloop hebben we samen nog wat gegeten. In een restaurantje dat ik echt niemand aan zou raden, maar dat terzijde. Daarna namen we weer afscheid. Het voelde als een cadeautje dat precies op het juiste moment kwam.

Een eerlijke indruk

Los van deze ontmoeting vind ik Malaga zelf de hype niet waard. Vergeleken met Valencia en Almería vond ik de stad rommelig en viezig. Het wegdek is slecht en een fatsoenlijk fietspad is ver te zoeken. Dat hoort ook bij reizen: niet elke plek hoeft te bevallen.

Plannen die ruimte krijgen

Mijn oorspronkelijke plan was om na Malaga in twee dagen via Sevilla naar mijn oppasadres in Portugal te rijden. Maar ik kreeg bericht dat ik het rustig aan kon doen. Dat gaf lucht.

Ik had al bijna zeker besloten om de terugreis via Portugal en Noord-Spanje weer richting Frankrijk te rijden. Dat zou betekenen dat Gibraltar niet in mijn route zou passen, terwijl die plek toch hoog op mijn verlanglijst stond. Door deze extra dagen kon ik mijn plannen aanpassen. En zo sta ik nu hier.

Gibraltar: weer iets heel anders

Ook in Gibraltar heb ik weer fijn gefietst. Ik ben de grens over gegaan richting de rots, heb een dolfijnentour gedaan en fietste zelfs over de landingsbaan van een vliegveld. Het zijn van die ervaringen die je niet van tevoren bedenkt en die achteraf bijna te veel zijn om op te noemen.

Vooruitkijken

Morgen vertrek ik hier weer. Er komen een paar dagen met langere ritten aan. Ik merk dat ik er naar uitkijk om daarna weer eens een poosje op één plek te blijven. Dat kan gelukkig bij mijn oppasadres.

Zoals het er nu naar uitziet, is morgennacht mijn voorlopig laatste nacht in Spanje.
Op naar Portugal.

Tot slot

Ik wens jullie een goed begin van de week — eentje waarin je, of je nu onderweg bent of op een vaste plek, even kunt stilstaan bij wat deze dag voor jou betekent.