Ik mag weer verder reizen

De weg roept weer 🚐

Soms voel je het gewoon. Dat het weer tijd is om te gaan. Nieuwe plekken, nieuwe uitzichten en weer kilometers onder de wielen. Mijn oppastijd zit erop, dus tijd voor een nieuwe blog: een kleine terugblik op de afgelopen weken en een blik op wat er weer voor me ligt.

Regen, modder en kaplaarzen

Op 16 februari vertrok mijn oppasgezin naar België en bleef ik achter op de fazenda om voor de dieren te zorgen. In het begin werkte het weer niet echt mee. Het was vooral nat, grijs en kaplaarzen waren geen overbodige luxe.

Maar zoals dat vaker gaat hier, sloeg het weer gelukkig om. De zon kwam terug, de grond droogde langzaam op en ineens liet de Algarve weer zien waar het zo bekend om staat: blauwe luchten, zon op je gezicht en een heerlijke rust.

Mijn dagen kregen een eenvoudig ritme. De dieren verzorgen — waar stiekem best wat tijd in gaat zitten — en natuurlijk koffie drinken. De middagen waren vaak voor mezelf. Met een goed boek in de zon kom je de tijd prima door. 📚

Een onverwachte gast

In de laatste week kreeg ik gezelschap van een backpacker. Mijn gastgezin is aangesloten bij Warmshowers en Welcome to my Garden. Dat betekent dat fietsers en backpackers hier een nacht gratis mogen slapen en douchen. Wie langer blijft helpt mee met klusjes of laat een donatie achter.

Deze reiziger besloot een week te blijven. Iemand die zijn huis en baan heeft opgezegd om met een rugzak Europa te verkennen. En ik dacht dat ík al basic onderweg was.

’s Ochtends en ’s avonds zaten we samen in de buitenkeuken. Met koffie of eten erbij ontstonden vanzelf mooie gesprekken. Verhalen over reizen, plekken, plannen en het leven onderweg. Het is toch ook wel fijn om af en toe wat gezelschap te hebben.

Het begint weer te kriebelen

Donderdag kwam mijn oppasgezin weer terug. En hoe prettig het hier ook was, ergens begint het dan toch weer te kriebelen. Dat bekende gevoel dat de weg weer roept. Gisteren verhuisde ik mijn spullen terug naar de camper en maakte ik de pipowagen schoon zodat ik hem netjes achterlaat. Het beddengoed was al schoon dus vannacht heb ik in mijn eigen Artootje geslapen. En eerlijk gezegd voelt dat meteen weer vertrouwd.

Op zoek naar de mooiste zonsondergang

Vanmorgen kijk ik alles nog even na, maak ik de camper klaar en vul ik wat dingen bij. Daarna vertrek ik richting Sagres. Daar schijn je de mooiste zonsondergang van de Algarve te kunnen zien. Met een onbewolkte lucht in de voorspelling kan dat zomaar een hele mooie worden. 🌅

Daarna rijd ik nog een stukje het binnenland in om daar een nacht te blijven. Vervolgens kom ik nog één nacht terug naar de fazenda. Dinsdagmorgen moet ik om 9 uur bij een garage hier in de buurt zijn voor een nieuwe startaccu en om een lamp te laten vervangen.

De route naar het noorden

Daarna begint de terugreis echt.

Mijn oorspronkelijke plan was om nog via Portugal omhoog te rijden. Maar veel wegen zijn beschadigd door de stormen, vrij staan mag hier bijna nergens en anders zou ik de tolweg moeten nemen. Daarom heb ik mijn route een beetje aangepast.

Ik rijd eerst weer richting Sevilla en ga vanaf daar omhoog naar Extremadura. Over die streek heb ik al veel gehoord en gezien en ik wil het nu graag zelf met eigen ogen zien. Prachtige natuur, veel vogels en zelfs gieren schijnen daar rond te vliegen.

Daarna trek ik verder richting Madrid en Zaragoza, om uiteindelijk weer aan de oostkust bij de Franse grens uit te komen.

Weer onderweg

Voor nu overheerst vooral het gevoel dat het goed is om weer te gaan. De vrijheid van de weg, nieuwe plekken ontdekken en zien waar ik uitkom.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend en tot de volgende blog.

Liefs,
Peetjuh on Wheels 🚐

Femke, Lune en Sterre, heel erg bedankt voor jullie gastvrijheid op de Fazenda. Ik heb genoten van jullie mooie plek.
Esther, bedankt voor de gezellige momenten samen