Niet alles verloopt volgens plan... en juist dat maakt het mooi

Eindelijk naar Le Mont Saint-Michel

In mijn vorige blog was ik nog in Normandië. Daarna zette ik koers naar Bretagne, naar Le Mont Saint-Michel. Een plek die al jaren op mijn lijstje stond en waar ik nu eindelijk zelf mocht rondlopen.

Ik kwam terecht op een enorme camperplaats, met een fietspad dat rechtstreeks naar de abdij leidde. Echt ideaal. Het fijne van deze tijd van het jaar is dat je met de fiets de brug over mag, omdat het nog niet zo druk is. Toch vond ik het, na alle stilte van de afgelopen dagen, ineens weer best druk. Zeker op zaterdag, toen de zon zich liet zien.

De abdij zelf maakte diepe indruk op me. Zo groot, zo bijzonder, en zó mooi. Het is niet voor niets de op één na meest bezochte plek van Frankrijk. Sommige plekken snap je pas echt als je er zelf staat – dit was er zo één.

Even weg van de kust

Na Le Mont Saint-Michel reed ik door naar Pont-Réan, een klein dorpje aan de rivier de Vilaine. Even weg van de kust, even iets anders. Ik bleef hier één nacht, gewoon om het rustig te houden.

De volgende dag deed ik boodschappen in Redon en reed door naar Préfailles, terug naar de zee. Daar vond ik een prachtige plek met uitzicht op het water. Behalve het ruisen van de golven was het stil. Zó stil dat je vanzelf vertraagt. Ik maakte een strandwandeling en een fijne fietstocht. Het was fris, maar de omgeving maakte alles goed.

Slapen bij een château

Daarna volgde La Limouzinière, waar ik overnachtte op de parkeerplaats van een gerestaureerd middeleeuws château. Ook hier was het ’s nachts muisstil. Wat me trouwens steeds weer opvalt: ik heb sinds ik in Frankrijk ben nog geen enkel stukje vuurwerk gehoord. Wat een rust… wat een luxe eigenlijk.

Aankomen met een andere wending

Mijn volgende bestemming was Le Champ-Saint-Père, waar ik een oppasadres had tot 4 januari. Althans, dat dacht ik.

Bij aankomst bleek dat er persoonlijke omstandigheden waren waardoor het voor mijn gastvrouw onmogelijk was om te reizen. Voor mij even slikken, maar vooral voor haar natuurlijk. Ze had zich zo verheugd op de feestdagen met vrienden en familie.

Toch werd mij meteen aangeboden om te blijven. Alles stond al gepland en ik was meer dan welkom. Ik mag gebruikmaken van elektra, wc, douche en alles wat ik nodig heb. Daar ben ik echt dankbaar voor. Na mijn eerste nacht hier zijn we samen boodschappen gaan doen en hebben we geluncht. Op de terugweg namen we een mooie binnendoorroute en zag ik pas echt hoe mooi de Vendée is.

Het begint alweer te kriebelen

Ondertussen kwam er via Facebook weer contact met mensen die een finca hebben tussen Barcelona en Valencia. Ze nodigden me uit om samen met andere vanlifers oud en nieuw te vieren. Omdat ik hier geen verdere verplichtingen heb en het reizen alweer begint te kriebelen, besluit ik de uitnodiging – voor nu – aan te nemen.

Morgen rijd ik eerst naar de camperplaats in het naburige dorp om mijn wc en vuil water te lozen en vers water in te slaan. Vanaf daar vertrek ik op de 23e richting Spanje. Ik merk dat ik er alweer helemaal zin in heb. Met Kerst ben ik onderweg, maar dat voelt voor mij helemaal oké. En het is heerlijk rustig op de weg.

Feestdagen, op jouw manier

Ik wens jullie allemaal hele fijne kerstdagen. Vier ze zoals het voor jou goed voelt: samen met familie en vrienden, of juist alleen. Zolang je maar doet waar jij je prettig bij voelt.

Tot de volgende blog.

Liefs,
Peetjuh on Wheels 🚐💫