Ondertussen ben ik alweer ruim twee maanden in Nederland.
In de week van Hemelvaart deed ik een oppas in Schermerhorn, waar ik op drie Spaanse waterhonden mocht passen. Daarna stak ik de dijk Enkhuizen-Lelystad over om met Pinksteren opnieuw op te passen, dit keer in Scheerwolde op Boef en Pumijol.
Dat bleek niet alleen een leuke oppas te zijn, maar ook een verrassende. Ik kreeg namelijk het aanbod om de Nederlandse zomer van 2027, drie maanden lang, bij hen door te brengen. Een fantastische mogelijkheid waar ik ontzettend dankbaar voor ben.
Ik heb het al vaker gezegd, maar het blijft bijzonder hoeveel mooie dingen er op je pad kunnen komen. Of, zoals het gezegde luidt: wie goed doet, goed ontmoet.
Dag Artootje...
De laatste week van mei bracht ik door op camperplaats Vertoeven bij Verhoeven. De laatste dagen in mijn Artootje. Daarna nog een paar dagen bij mijn dochter in huis en toen was het moment daar.
Op 30 mei bracht ik Artootje weg.
Hoewel ik wist dat die dag zou komen, deed het me meer dan verwacht. In tien maanden tijd hebben we samen heel wat beleefd. Artootje gaf me de vrijheid om te gaan en staan waar ik wilde en werd een belangrijk onderdeel van een bijzonder jaar.
Dus ja, afscheid nemen deed pijn.
...hallo wereld
Op 31 mei vertrok ik met mijn gereduceerde inboedel richting Bergen. En ik kan je vertellen: die inboedel was al niet groot, dus veel viel er niet meer te reduceren.
Onderweg gebeurde er iets. Langzaam maakte het verdriet om afscheid te nemen plaats voor iets anders. Voor nieuwsgierigheid. Voor zin in wat er allemaal nog komt.
Want er wachten nog zoveel nieuwe uitdagingen, ontmoetingen en avonturen dat het zonde zou zijn om achterom te blijven kijken.
Bergen, Bob en Zuid-Afrika
Inmiddels ben ik een week in Bergen, waar ik tot eind juni op Bob de Leonberger pas.
Bob is groot. Heel groot.
Laten we zeggen dat als Bob besluit ergens naartoe te lopen, je daar meestal weinig inspraak in hebt. Gelukkig is hij heel relaxed naar mensen en vooral andere honden.
Tussen het wandelen en knuffelen door heb ik de laatste zaken voor Zuid-Afrika geregeld. Het duurt nog even, maar mijn reisschema staat inmiddels vast en dat maakt het ineens allemaal heel echt.
Zuid-Afrika komt dichterbij
Op 27 september vertrek ik naar mijn vrienden Keith en Elmarie in Tulbagh. Daar heb ik tot 12 november een huurauto en een soort thuisbasis van waaruit ik de omgeving van Kaapstad wil verkennen. Misschien rijd ik ook nog de Garden Route. Misschien ook niet. Dat hangt af van wat ik onderweg allemaal tegenkom. Mijn reisplanning is meestal een combinatie van voorbereiding en kijken waar de wind me naartoe blaast.
Op 13 november vlieg ik naar Nelspruit voor een week in Marloth Park. Van daaruit ligt Kruger National Park praktisch om de hoek.
Ik heb daar een heerlijk huis gehuurd en er is zoveel te zien dat ik mezelf heb voorgenomen niet iedere dag naar Kruger te gaan.
Ik hoor jullie lachen.
Dat lijkt mij namelijk ook een vrij ambitieus plan als Kruger ongeveer je achtertuin is. We gaan het meemaken.
Dromen tussen olifanten en vogels
Na Marloth Park begint het laatste deel van de reis
Ik verblijf negen nachten in Kruger National Park: zeven nachten in Skukuza en twee nachten in Satara. Alleen al het idee maakt me weer helemaal blij.
Op 29 november rijd ik via Phalaborwa Kruger uit en naar een private lodge waar ik vijf dagen onder begeleiding ga vogelen.
Voor wie mij kent, zal dat geen verrassing zijn: hier kijk ik enorm naar uit. Vogels spotten in Zuid-Afrika, midden in de natuur, met begeleiding van kenners... dat voelt als een droom die uitkomt.
Op 4 december vlieg ik terug naar Nederland en op 5 december land ik weer op Nederlandse bodem.
En daarna? Misschien Nicaragua!
Ook voor volgend jaar dienen zich alweer nieuwe mogelijkheden aan.
Via Workaway heb ik contact met Nederlandse mensen die in Nicaragua wonen. Zij zijn in juli in Nederland en willen graag kennismaken.
Het idee is dat ik daar drie à vier maanden verblijf. Af en toe op hun dieren passen, wat helpen in de tuin, maar vooral ervaren hoe het is om er echt te leven. Niet als toerist, maar zoveel mogelijk als local.
Nu is het natuurlijk eerst afwachten of het van beide kanten klikt. Maar als dat zo is, dan zou dat zomaar eens mijn volgende grote avontuur kunnen worden.
En hoe geweldig zou dat zijn?
Het avontuur gaat gewoon door
Kortom: ook zonder Artootje valt er nog meer dan genoeg te beleven.
Ja, ik heb afscheid genomen van een bijzondere reisgenoot. Maar tegelijk gaan er overal nieuwe deuren open. Nieuwe plekken, nieuwe mensen, nieuwe kansen en nieuwe herinneringen wachten alweer om gemaakt te worden.
Ik neem jullie graag mee op die reis.
Lieve groeten,
Petra 🌿✈️🐾
Mijn allereerste camperplek met Artootje, Rembrandt en Saskia in Sint Annaparochie
Samen naar mijn allereerste Workaway in Duitsland
De 1e camperstop van onze winterreis, Bray Dunes
De kerstdagen bracht ik door onderin Frankrijk, met heel veel regen maar knus in mijn Artootje
Reactie plaatsen
Reacties