OMG… heb ik dit écht gedaan?! 😱

Soms neem je een beslissing waarvan je wekenlang denkt: nee joh, dat ga ik nooit doen.
En dan ineens… doe je het toch.

Mijn weken in Nederland vliegen ondertussen voorbij. Na mijn tijd in Friesland heb ik eerst opgepast op mijn kleindochter — wat natuurlijk altijd leuk is — en daarna nog een weekend op alleen de beestjes. Tussendoor deed ik ook een oppasadres in het prachtige Scheerwolde bij Giethoorn, waar ik inmiddels alweer twee nieuwe afspraken voor dit jaar heb staan. Geen straf dus. Sterker nog: die plek voelde bijna als een ansichtkaart waar ik per ongeluk in was beland.

Van solo-avonturen tot vlindertjes zoeken

Ook heb ik weer een solo-weekend gedaan. Heel eerlijk? Dit keer vond ik het behoorlijk intens. Vijftig solo-reizigers bij elkaar bleek nét iets minder “rustgevend” dan ik vooraf had bedacht. 😅

Daarna trok ik vijf dagen naar de Ardennen, in de omgeving van Nismes, om vlindertjes te zoeken. En dát… dat was echt genieten. Rust, natuur, frisse lucht, eindeloos wandelen — precies wat ik nodig had. Het plan was zelfs om nog een week te gaan.

Maar ja… soms besluit het leven ineens een compleet andere afslag te nemen.

En daardoor sta ik nu op een gezellige camping in Harskamp. Gelukkig ook een prachtige omgeving, dus echt klagen doe ik niet. Maar ondertussen hoor ik jullie bijna denken:

“Maar wat ging er dan mis?!”

Pffff…

Ik merk serieus dat het me moeite kost om dit op te schrijven. Want zolang het alleen in mijn hoofd zit, voelt het nog een beetje alsof het niet echt gebeurd is.

Maar oké… hier komt-ie.

Ik heb mijn Artootje verkocht.
Of nou ja… bijna verkocht.

En ingeruild voor… Tweety.
Een Ford Transit. 🚐😱

Ja. Echt.

Afscheid nemen van vrijheid

Ik wist dit eigenlijk al een paar weken, maar ik had tijd nodig om aan het idee te wennen. Veel meer tijd dan ik had verwacht.

En eerlijk?
Afscheid nemen van mijn Artootje doet me oprecht meer pijn dan afscheid nemen van mijn huis ooit deed.

Dat klinkt misschien gek voor mensen die geen camperleven kennen, maar die camper heeft mij iets gegeven wat ik jarenlang kwijt was: een ultiem gevoel van vrijheid. Gewoon kunnen gaan wanneer ik wil. Slapen waar ik wil. Mijn eigen kleine veilige wereldje altijd bij me hebben.

Dat geef je niet zomaar op.

Waarom dan tóch deze keuze?

Omdat mijn leven aan het veranderen is.

Dit jaar zit ik namelijk tot eind september helemaal vol met oppasadressen. Tussen alle afspraken door heb ik misschien vijf vrije dagen over. En daarna? Dan vertrek ik voor 2,5 maand naar Zuid-Afrika. 🌍

En vanaf volgend jaar wil ik daar echt een vast ritme van maken:
drie maanden oppassen in Nederland, daarna drie maanden naar het buitenland.

Niet alleen naar Frankrijk of Spanje, maar écht de wereld in. Afrika. Azië. Zuid-Amerika.

Ik heb altijd gedacht dat ik uiteindelijk naar Zuid-Afrika zou emigreren, maar ergens voel ik dat ik eerst nog meer wil ontdekken. Meer landen zien. Meer natuur ervaren. Meer mensen ontmoeten. En misschien ontdekken of er nog een andere plek op aarde bestaat waar ik me thuis voel.

De harde realiteit van een stilstaande camper

En toen kwam het moment van eerlijk rekenen.

Want als ik straks misschien nog maar twee weken per jaar écht in mijn camper slaap… is het dan logisch om haar te houden?

Sinds begin dit jaar kost mijn camper ongeveer 300 euro per maand terwijl ze gewoon stil staat. Dan heb ik het nog niet eens over het dieselverbruik. Hoe graag ik mijn Artootje ook wilde houden — financieel sloeg het eigenlijk nergens meer op.

Met Tweety, mijn Ford Transit op benzine, ben ik ongeveer een derde van die kosten kwijt én rijd ik veel zuiniger.

Maar misschien nog belangrijker: ik word flexibeler.

Ik hoef straks geen oppasadressen meer te zoeken waar een enorme camper past. Ik kan vrijwel overal terecht. Die paar losse nachten tussendoor slaap ik prima in Tweety… of gezellig bij mijn dochter.

En dat betekent automatisch extra tijd met mijn kleindochter. 😊

Een nieuw hoofdstuk

Dus ja… mijn hart breekt een klein beetje bij het idee dat Artootje straks niet meer van mij is.

Maar tegelijkertijd voel ik ook iets anders.

Spanning. Nieuwsgierigheid. Kriebels.

Want ergens weet ik dat dit niet het einde is van mijn avontuur — maar juist het begin van een compleet nieuw hoofdstuk.

Nieuwe landen.
Nieuwe natuur.
Nieuwe mensen.
Nieuwe ontdekkingen.

En blijkbaar… ook een nieuwe bus. 🚐✨

Liefs Peetjuh (nu nog) onWheels